...zoals ik via vrijwel alle mij beschikbare media heb laten weten, zal ik vanaf augustus a.s. ernstig mijn best gaan moeten doen om zelfstandig in leven te blijven. In een kamer van 18 vierkante meter (en nog meer kuub, want met een plafond dat 2.80 m hoog is), in een huis met 3 verdiepingen, een tamelijk grote tuin, een kapel, een gemeenschap, een bijna-gemeenschap en studenten. Met huisgenoten die vrijwel allemaal ouder zijn en die ik niet ken, maar die geen slagtanden hebben en een vriendelijke indruk maakten. Met muizen, want tja, het is een oud gebouw, maar ook een baby, kat en verschillende kippen die je aubergine voor je opeten als je dat zelf niet meer hoeft. Nu moet ik mijn kamer inrichten, wat heel leuk is, helemaal nieuw, eigen stijl, nadenken over verf, muurschilderingen, details. En moet ik ook een begroting maken, heb ik veel kosten, moet ik veel plannen en regelen. En dan moet ik mezelf gaan leren vermaken. En heb ik geen zusje meer om me heen die dat voor me doet. Kan ik mijn avonden zelf besteden, heb ik meer vrijheid, meer ruimte. Zit ik waarschijnlijk ook avonden helemaal alleen, terwijl ik weet dat mijn ouders en zusje een paar kilometer verder op thee drinken en dvd's kijken, zoals we nu al ruim 2 jaar doen. Moet ik zelf gaan koken, en beslissingen nemen. Kan ik zelf mijn dagen in delen, bepalen wat ik echt zelf wil doen, hoef ik niet altijd weer te laten weten waar ik met wie ben, vanaf en tot hoe laat (min of meer). Moet ik ook als ik ongesteld ben en het heel erg druk heb met mijn studie en helemaal geen zin schoonmaken of boodschappen doen. Moet ik het geld dat ik verdien ook daadwerkelijk besteden. Kan ik eindelijk zelf bedenken watvoor boodschappen ik wil, watvoor voedsel, en waar ik dat wil kopen. Zit ik niet meer in dezelfde oude patronen. Heb ik niet meer dezelfde oude patronen om op terug te vallen.

Gek, hoe bijna alle redenen dat ik uit huis wil, ook de redenen zijn waarom ik het eng vind. Want beklemmend is vertrouwd is te beperkt is veilig, houdt mij vast en is mijn houvast.

Hm, verder overweeg ik een echt soort blog iets te openen. Ik merk dat ik de laatste tijd meer dingen schrijf die eigenlijk niet onder de categorie 'kunst' vallen, of nou ja, nog minder dan tot nu toe. Ik had ooit het idee om dat te doen zodra ik aan mijn studie begon, maar ik vind het hele op kamers gaan ook wel een mooie aanleiding. Aan de andere kant is dat misschien een beetje lame, omdat het door vrijwel niemand gelezen zal worden. Maar misschien is het wel prettig voor mezelf. Weer een andere vorm van schrijven enzo. I'll see! Mensen ervaringen hier met het bijhouden van een weblog?